Politieke logica

vernieuwde HdP sept 2017 2
Peter juni 2017
Door Peter van 't Hoog op 24 oktober 2017 11:28

Politieke logica

Het gebeurde tijdens een mannenweekend. Met een kleine 100 mannen uit de kerk waren we op kamp. “Een mooie gelegenheid om eens toe te komen aan mannenpraat”, zo hadden de organisatoren ons lekker gemaakt. Zonder erbij te zeggen wat dat eigenlijk is, overigens.

We zaten aan tafels met een man of tien. Drukke gesprekken, in zo’n sfeer van ‘laat me je nu eens vragen wat ik eigenlijk altijd al had willen weten’. Intussen kwam de lunch. Boterhammen: bruin en wit. Beleg: kaas, ham, jam, hagelslag.

En toen kwam het.

Mijn overbuurman zegt: ik snap niet wat jij in de politiek doet.

Ik: hoezo?
Hij: nou, jij lijkt me iemand die logisch nadenkt.
Ik: en, past dat dan niet in de politiek?
Hij stomverbaasd: nee, volgens mij is politiek helemaal niet logisch.

En zo ontstond een gesprek over de logica in de politiek. Of beter: de logica van de politiek.

Want politiek, dat gaat over collectieve besluiten, heeft volgens mij wel degelijk een logica.

Neem nou de boterhammen die we eten, zei ik. Nu is ieder vrij om persoonlijk te kiezen: wit brood of bruin brood, met hartig beleg of zoet beleg. Maar stel nu eens dat de keuze niet individueel maar collectief was: iedereen aan tafel moet hetzelfde eten: één soort brood (bruin of wit) met één soort beleg (kaas, ham, jam of hagelslag). Dus we moeten met z’n tienen één soort brood en één soort beleg kiezen. Hoe zou dat gaan? Waarschijnlijk zal de één roepen: in ieder geval bruin brood, want dat is beter. Maar enkele wit-brood-liefhebbers komen op voor hun weekend-favoriet: op zaterdag eten we wit brood. De gezonde eters spreken uit: voor ons telt vooral het hartig beleg. Maar de vegetariër brengt in: dat is prima, maar geen ham. Nou, roept de zoetekauw: ik denk toch echt aan jam.

Hoe koddig het voorbeeld ook was, mijn overbuurman en ik raakten helemaal in de ban van de fictieve politieke strijd van onze tafelgenoten, die zich overigens van geen kwaad bewust tegoed deden aan de botenhammen en beleg van hun voorkeur. We zagen de Gezondheidsfractie ontstaan, de Partij voor het Levensgenieten en de Baas-in-eigen-Maag Beweging. En we discussieerden verder hoe een eerlijk proces er uit moest zien om tot een besluit te komen.

Ons denk- en praatproces werd bruut verstoord: de maaltijd was afgelopen, het volgende programmadeel ging starten. ”Toch best complex, die collectieve besluiten”, zei mijn tafelgenoot terwijl hij wegliep.

 

 

Deel dit bericht